Alfa Romeo Sprint z V8 od Holdena – rzadki australijski superwóz

Pod koniec lat 80. w Australii powstał superwóz zbudowany na bazie przednionapędowej Alfy Romeo Sprint, z amerykańskim w duchu silnikiem V8 za plecami kierowcy. Giocattolo Group B zbudowano w zaledwie 15 egzemplarzach, a jeden z nich jest teraz na sprzedaż za 550 tys. dolarów australijskich.

Od rajdowego prototypu do australijskiego pomysłu

Lata 80. to epoka rajdowej Grupy B, w której producenci mieli niemal wolną rękę w budowaniu jak najszybszych samochodów. Zainteresowała się nią także Alfa Romeo. W 1982 roku pokazała prototyp Alfasud Sprint 6C: kupe Sprint z 2,5-litrowym silnikiem V6 umieszczonym z tyłu. Marka miała jednak poważne kłopoty finansowe (w 1986 roku przejął ją Fiat), więc projekt zarzucono już w 1983 roku.

Nie zapomniał o nim Paul Halstead, australijski przedsiębiorca z branży IT i handlarz egzotycznymi samochodami. Gdy zapragnął zbudować własne superauto, wziął zwykłą Alfę Sprint i przerobił ją na Giocattolo Group B.

V8 zamiast V6

Alfa nie chciała dostarczać pustych nadwozi, więc Halstead sprowadzał kompletne auta z Nowej Zelandii, a zbędne części odsprzedawał. Kłopoty pojawiły się też z silnikami V6 Busso: umowa z włoskim producentem nie doszła do skutku. Rozwiązanie zmieniło charakter całego projektu. W Australii brakowało alternatywnych jednostek V6, za to V8 było pod dostatkiem, i to właśnie taki silnik zajął miejsce tylnej kanapy.

Wybrano 5,0-litrowe V8 marki Holden, oparte na motorze z sedana VL Commodore SS Group A SV Walkinshaw, zbudowanego przez Holden Special Vehicles. Po modyfikacjach dawało 295 KM. Napęd trafiał na tylne koła przez pięciobiegową manualną skrzynię transaxle ZF z „psią nogą”, czyli pierwszym biegiem po lewej i do tyłu. Tabliczka z przełożeniami znajduje się na konsoli obok schematu zmiany biegów.

Wbudowanie takiego zespołu napędowego wymagało wycięcia sporej części blach nadwozia, a całe tylne zawieszenie wykonano na zamówienie. Dzięki panelom z kompozytów masa nie wystrzeliła w górę: auto zadebiutowało w 1988 roku i ważyło 1085 kg, mimo żeliwnego V8 za siedzeniami. Według Halsteada, który mówił o tym magazynowi Street Machine w 2009 roku, ćwierć mili pokonywało w 13,2 s, czyli w zbliżonym czasie do Porsche 911 Turbo.

Egzemplarz nr 4 na sprzedaż

Biznes się nie spiął. Już w 1989 roku, rok po premierze, kłopoty finansowe zakończyły produkcję. Powstały trzy prototypy i 12 aut seryjnych, które dziś są cenione przez kolekcjonerów.

• Numer produkcyjny: 4, zamówiony w listopadzie 1988 roku
• Lakier: Rosso Chiaro, do tego skórzane wnętrze za 2500 dolarów australijskich
• Przebieg: niecałe 38 tys. mil (60 664 km) w 38 lat
• Stan: po pełnym remoncie mechanicznym, z odbudowanym silnikiem Holdena
• Cena: 550 tys. dolarów australijskich (ok. 384 tys. dolarów amerykańskich)

Z opisu oferty wynika, że egzemplarz jest zadbany, ale nie przeszedł renowacji, która zatarłaby ślady użytkowania. Stylistyką, z mnóstwem przetłoczeń i dopasowanych kolorystycznie dodatków, przypomina niemieckie tuningowane auta z lat 80., na przykład te od Gemballi czy Koeniga. Za tę kwotę można by kupić ponad 20 porządnych, seryjnych Alf Sprint, o ile dałoby się tyle znaleźć.

Co z tego dla polskiego czytelnika

Dla zwykłego kierowcy to oczywiście ciekawostka: auto stoi w Australii i nie ma szans pojawić się w salonach w Polsce. Warto jednak zauważyć, że ceny rzadkich konstrukcji z lat 80. i 90. rosną także na europejskim rynku klasyków, a kolekcjonerzy coraz chętniej szukają aut z nietypową historią, nawet jeśli nie wyszły z fabryk wielkich marek.

Gdyby ktoś z Europy chciał sprowadzić takie auto, musiałby się liczyć z kosztami transportu z drugiego końca świata, a także z formalnościami związanymi z cłem, podatkami i rejestracją pojazdu spoza Unii. Zasady zależą od konkretnego przypadku, dlatego przed zakupem trzeba je sprawdzić w urzędzie lub u wyspecjalizowanego importera.

Źródło: Carscoops – „Australia Built A 1980s Supercar Out Of A Front-Drive Alfa Romeo”